رباعیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۹۱
زنهار بکوش تا توانی ای دل در کوی وفا و مهربانی ای دل دلدارم اگرچه بی وفا دلداریست باشد که نکو شود چه دانی ای دل
شمارهٔ ۱۹۲
در صبحدمی که خوش سراید بلبل در باغ فتد ز عشق رویش غلغل گفتا چه کنم ناله ز جان گر نکنم در عشق رخ گلی و گفتم مل مل
شمارهٔ ۱۹۳
ای جان و جهان کرده من اندر سر دل و افتاده منم ز دل به چاهی مشکل مشکلتر ازین واقعتی نیست مرا کز یار بجز غصّه ندارم حاصل
شمارهٔ ۱۹۴
وقتست که باغ را به بار آید گل وز سرو قد تو در کنار آید گل با خار فراق حالیا میسازیم دانیم یقین کز پی خار آید گل
شمارهٔ ۱۹۵
بلبل که تو از جان شدهای ناظر گل گل میرود از باغ تو شو حاضر گل در اوّل گل چو خوش بود حال جهان هرچند که خوش نیست مرا آخر…
شمارهٔ ۱۹۶
وقتست که بر سرم کنی باران گل زیرا که ز باغ رو کند پنهان گل آمد به جهان باغ تا عیش کند کوتاهی عمر دید و شد گریان گل
شمارهٔ ۱۹۷
دلدار ز شوق رفت در گلشن گل جوشید ز رشک روش خون در تن گل شادی و غم جهان تو میدانی چیست در آمدن گلست و در رفتن گل
شمارهٔ ۱۹۸
آمد گه آن که خوش بود دامن گل آمد به فغان هزار پیرامن گل در صبحدمی نسیم کویش بدمید زان روی چنان درید پیراهن گل
شمارهٔ ۱۹۹
ای بر رخ زیبات شده مجنون گل بی مهر و وفا مباش تو همچون گل لیلی صفتا ببست گل بار سفر از باغ خدای را مبر بیرون گل
شمارهٔ ۲۰۰
تخت چمن جهان که آراست چو گل در جمله جهان مگو که زیباست چو گل گر در صف خوبان جهان بنشینی رخسار دلارای تو پیداست چو گل