رباعیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۲۰۱
در صبح صبا چمن بیاراست ز گل بستان به رخ خوب تو زیباست چو گل گل دید رخ خوب تو وز رشک رخت بس ناله و فریاد که برخاست ز گل
شمارهٔ ۲۰۲
در پای گل و سرو دلم کرد مُقام آوخ چه شود اگر دهد دست مدام گر عمر شود تمام در حضرت دوست شکرانه دهم به وصلت ای ماه تمام
شمارهٔ ۲۰۳
در باغ رخ تو گل به بار است مدام و آن نرگس مست پر خمارست مدام این تازه گل طبع من از جور فلک دریاب که هم صحبت خارست مدام
شمارهٔ ۲۰۴
رخسار تو چون دمشق و زلف تو چو شام در شام دو زلف تو دلم کرد مُقام صبح رخ دوست مطلع کام دلست زان گوش چو روزهدار دارم بر ش…
شمارهٔ ۲۰۵
دل را به سر زلف تو آویختهام جان را به نثار مقدمت ریختهام از آتش و باد عشقت آب رخ خویش با خاک درت روان برآمیختهام
شمارهٔ ۲۰۶
چون شمع به هجران رخت سوختهام جز روی تو دیده از جهان دوختهام فرهاد صفت دورم از آن نوش لبت وز نیش جفا به جورت آموختهام
شمارهٔ ۲۰۷
بیمارم و کس نیست که آبی دهدم ور ناله زنم دمی جوابی دهدم هیچم به جهان نیست مگر لطف طبیب کز خون جگر مگر شرابی دهدم
شمارهٔ ۲۰۸
بر یاد لبت شبی به روز آوردم چون شمع همه گریه و سوز آوردم ذوقی به دلم رسید و دل زنده شدم چون یاد رخ جهان فروز آوردم
شمارهٔ ۲۰۹
از روی چو خورشید تو مهجور شدم وز باده هجران تو مخمور شدم فریاد دلم رس ای طبیب از سر لطف کز درد فراق دوست رنجور شدم
شمارهٔ ۲۱۰
بس زهر که از دست غمت نوشیدم بس جامه صبر و مردمی پوشیدم جانا خبرت نیست که در بحر غمت جان دادم و از میان جان کوشیدم