غزلیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۳۱
آن سروناز بین که چه خوش راست قامتست چون بگذرد به باغ ز قدّش قیامت است هرکس که صبحدم نظری کرد بر قدش تحقیق شد که عاقبتش ب…
شمارهٔ ۱۳۲
فریاد و درد ما ز غمت بی نهایتست جور و جفات بر دل تنگم به غایتست چشمت بریخت خون دلم را به تیغ هجر دادم ز وصل ده که نه وقت…
شمارهٔ ۱۳۳
شوقم به روی دلبر خود بی نهایتست زان رو که حسن روی بت من به غایتست با من خطاب کرد که عاشق ترا که گفت دانم خطاب وی که ز رو…
شمارهٔ ۱۳۴
ای نور هر دو دیده جفا را نهایتست ما را فراق روی تو دانی کفایتست خسرو تویی حقیقت و شیرین منم یقین ورنه ز گفت و گوی نظامی …
شمارهٔ ۱۳۵
به دل چو سنگدلانی به مهربانی سُست ز عهد دور به غایت، به دلریایی چُست به جست و جوی تو عمر عزیز کردم صرف به اختیار جدایی ز…
شمارهٔ ۱۳۶
دل ربایی دلبری داریم چست دل ربود و جان فدا کردم نخست بر لب سرچشمهٔ آب حیات چون قد و بالای او سروی نرست چون قدش سروی نباش…
شمارهٔ ۱۳۷
بتا تا مهر روی تو دلم با مهربانی جست درخت قامتت گویی میان دیدهٔ ما رست نو زین حالت خبر داری که یار مهربان من نداند بنده …
شمارهٔ ۱۳۸
تا دلم با غم روی تو به شادی بنشست جان فدا کرد جهان وز همه عالم وارست هیچ امیدم صنما بر شب هشیاری نیست که شدم مست می عشق …
شمارهٔ ۱۳۹
دو دیده تا که دلم دیده در جمال تو بست ببست در تو دل و از غم جهان وارست به قامت چو سهی سرو، دل ز ما بربود به لفظ همچو شکر…
شمارهٔ ۱۴۰
بختم دو دیده بر سر زلفین یار بست وز غصّهٔ زمانه غدّار دون برست تا چهرهٔ جمال تو در پیش دل گشاد نقشی بجز خیال تواَم دیده …