غزلیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۱۶۱
این خراب آباد دل معمور کن ماتم هجران به وصلت سور کن جرعهای لعلش بنوش و مست شو همچو نرگس چشم خود مخمور کن پشت کن بر گفت …
شمارهٔ ۱۱۶۲
برآ به بام و رُخت همچو شمع خاور کن ز آفتاب رخت عالمی منوّر کن ز حلقهٔ دهنت چرخ حلقه در گوشست بیا به لطف و فصاحت جهان مسخ…
شمارهٔ ۱۱۶۳
تا به کی این در زنم در باز کن با وصالت یک دمم دمساز کن یک زمان بنوازم ای جان از وصال بعد ازین چندانکه خواهی ناز کن چون ب…
شمارهٔ ۱۱۶۴
مه رویت درخشان کن دو زلفت را پریشان کن ز روی لطف هم رحمی به حال سینه ریشان کن دلی داری تو چون خارا ز روی مردمی یارا بیا …
شمارهٔ ۱۱۶۵
ای سرو سهی قد به سوی ما گذری کن بر حال دل سوختگانت نظری کن ای باد صبا ما ز غمت بی خبرانیم از حال دل بی خبرانش خبری کن ای…
شمارهٔ ۱۱۶۶
دل سرگشتهٔ حیران برو ترک مناهی کن بیا بر مسند جانم نشین و پادشاهی کن اگر خواهی گناهت را که پوشد پرده عفوی سرشک دیده همچو…
شمارهٔ ۱۱۶۷
به دل گفتم برو شَست دو زلفش را پناهی کن گوا نِه مردم دیده به راهش عذرخواهی کن بگو از شوق آن قامت قیامت میکنم هر دم سهی …
شمارهٔ ۱۱۶۸
نشین به تخت دل ما و پادشاهی کن بده تو داد دل ما و هرچه خواهی کن گواه خون دل ماست مردم دیده تو چشم سوی من و گوش بر گواهی …
شمارهٔ ۱۱۶۹
خلاف عادت معهود را وفایی کن بیا و درد من از وصل خود دوایی کن تو پادشاهی و من بندهای ضعیف نحیف نظر ز روی عنایت سوی گدایی…
شمارهٔ ۱۱۷۰
مویت به آفتابِ رخ، ای جان رها مکن شب را ز صبح روی که گفتت جدا مکن با دوستان وفا کن و زین بیش سر مپیچ از ما و بر دل من خس…