رباعیات
از مجموعه اشعار مجد همگر در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۴۰۱
چشم ارتن خویش غرقه در خون بیند به زانکه یکی موی تو وارون بیند خون ریختی ار چشم تو گریان دیدی خون از تن آن ریخته خون چون …
شمارهٔ ۴۰۲
مسکین دلم از هجر تو آن میبیند کز زندگی خویش زیان میبیند در مردمک دیده من نور مباد گر بی تو دو چشم من جهان میبیند
شمارهٔ ۴۰۳
گر خسته دلی شبی به غم بنشیند بر دامن او گرد ستم بنشیند با خسته دلان تندی و تیزی کم کن کاین تیزی بازار تو هم بنشیند
شمارهٔ ۴۰۴
ای دل هوست به گفتگو ننشیند وین لابه گری در دل او ننشیند وی دیده مریز اشک که این آتش عشق هرگز به چنین آب فروننشیند
شمارهٔ ۴۰۵
گه گریه ز مهرت آشنائی بدهد گه ناله نشان بی نشانی بدهد ور زانکه رخم دعوی عشق تو کند اشکم بدود زود گواهی بدهد
شمارهٔ ۴۰۶
تا چرخ زمین را مدد از خور ندهد گل لاله نرویاند و کان زر ندهد در بی برگی بر هنر چون دهمت کآن شاخ که بی برگ بود بر ندهد
شمارهٔ ۴۰۷
گفتم به یکی کله که خاکش فرسود چونی؟ که بدی؟ جفای چرخت چه نمود؟ گفتا چو تو بودم و چنین گشتم، زود تو نیز نه بس دیر چو من خ…
شمارهٔ ۴۰۸
ظلم است کز اوست عقل و دین ناخشنود گر کوه کند ظلم نگون گردد زود از خرمن ماه بردماند آتش وز چهره خورشید برانگیزد دود
شمارهٔ ۴۰۹
تا هجر تو داغ دل ریشم فرمود درد دلم افزونتر از آنست که بود در صبر زدم دست و نمیدارد سود بر حال چنین دلی بباید بخشود
شمارهٔ ۴۱۰
آن دل که به دوری تو خرسند بود بنگر که بر او بار بلا چند بود نومیدی و کینه و بریدن سخت است زآنجا که امید مهر و پیوند بود