رباعیات

از مجموعه اشعار مجد همگر در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۵۵۵

شعر

فهرست اشعار

آنان که چهان کَنند و مردم سوزند پیوسته مبارک شب و فرخ روزند زینست مگر که پادشاهان جهان دون پروری از زمانه می‌آموزند

یک چند نبودم ز وصالت خرسند وز دور به دیدار جمالت خرسند تا لاجرم امروز به ناکام شدم در خواب به دیدن خیالت خرسند

هر شب که مرا درد تو بیدار کند بر عهد بدت زمانه اقرار کند روزی دو سه در کشتن من سعی مکن بگذار که خود فراقت این کار کند

والله که گر دل مرا خوش نکند یا چاره این جان بلاکش نکند با آینه عارضش آن کار کند دود دل من که هیچ آتش نکند

با من سگ گنجه پنجه در پنجه کند کی سگ به طپانچه شیر را رنجه کند بر پارس بود شکر فراوان اگر او سوی .. مادر سفر گنجه کند

گفتم که تو را ماه فلک می‌خوانند خاک قدمت تاج ملک می‌خوانند کی دانستم که با چنان مشکین زلف این کور دلان تو را کلک می‌خوان…

مگذار که اغیار به راهت بینند بر اسب چو بر سپهر ماهت بینند از گوشه ابر چادرت در مجلس روی چو مه و چشم سیاهت بینند

آنم چو نمی‌دهی که مستان خواهند آن بخش که رنگ و بو پرستان خواهند من گل ز تو خواهم که توئی معدن گل شک نیست که هم گل ز گلست…

فردا چو حساب من مسکین خواهند خون دل من زان دل سنگین خواهند هر ذره ز خاک من شود فرهادی وز تو همه کین جان شیرین خواهند

از خاک چو رخت من بر افلاک نهند داغ اجلم بر دل غمناک نهند فریاد کنم کفن دران از دستت حالی چو هزار دست در خاک نهند

۴۰/۵۶