دوبیتی‌ها

از مجموعه اشعار فایز در ترانه‌های فایز بر اساس نسخه‌ای دیگر

دسته‌بندی

۴۱۵

شعر

فهرست اشعار

مهِ دَه چار پیشت مُضمَحِل شد سهیل از گوشه چشمت خجل شد چو عمر رفته رفتی برنگشتی که فایز تا قیامت داغدل شد

سحرگاهان که شبنم بر گل افتد زتو شور و فغان در بلبل افتد بت فایز به یاد نوگل خویش به جانش صد هزاران غلغل افتد

بهار آمد زمردسان زمین شد در و دشت و چمن صحرای چین شد بیا بنشین تو هم در پیش فایز که بلبل با گل خود همنشین شد

شما که ساکنان کوی یارید چرا این نعمت آسان می شمارید؟ دریغا چون شما می بود فایز که سر بر آستان یار دارید

بتا زلف تو سر از سر کشان برد به میدان گوی حسن از مهوشان برد بت فایز چو رستم پور دستان که در میدان «کشانی» ره کشان برد

خبر داری به من هجران چها کرد دلم را ریش و جانم مبتلا کرد؟ ز مردم عشق تو پوشیده فایز ولی شوق تو رازش بر ملا کرد

دو زلف یار عنبر می تراود جبینش نور اظهر می تراود مگر فایز لبش را نام بردی که از لبهات شکر می تراود؟

نه یادم می کنی نه می روی یاد به خیری باد یادت ای پریزاد عجب نبود کنی فایز فراموش فراموشی است رسم آدمیزاد

دو چشمت چون به چشمانم نگه کرد لب لعل و رخت روزم سیه کرد مکن عشوه دگر بر فایز زار که ابروی کجت جانم تبه کرد

سحر، دل ناله های زار می کرد چنان که دیده را خونبار می کرد شکایتهای ایام جوانی به فایز یک به یک اظهار می کرد

۱۳/۴۲