دوبیتی‌ها

از مجموعه اشعار فایز در ترانه‌های فایز بر اساس نسخه‌ای دیگر

دسته‌بندی

۴۱۵

شعر

فهرست اشعار

بیا تا برگ گل نارفته بر باد گلی چینیم و بنشینیم دلشاد بت فایز مکن تاخیر چندان که تعجیل است عمر آدمیزاد

مرا تا دل به تن تسلیم کردند همی مهر بتان تعلیم کردند دل فایز بتان بردند یغما ببردند و به هم تقسیم کردند

بتی کز ناز پا بر دل گذارد ستم باشد که پا بر گل گذارد تمنایی که دارد یار فایز به چشم ما قدم مشکل گذارد

به جز من هر که با دلبر نشیند الهی بر دلش خنجر نشیند به والله که راضی نیست فایز اگر با دوست پیغمبر نشیند

اگر صد تیر ناز از دلبر آید مکن باور که آه از دل بر آید پس از صد سال بعد از مرگ فایز هنوز آواز دلبر دلبر آید

جوانی هست چون گنجی خدا‌داد خوشا آن کس که این گنجش خدا داد برو فایز که این گنج از تو بگذشت مزن دیگر تو از دست خدا داد

کسی که‌آگه ز حال ما نباشد گَرَم شنعت کند بی‌جا نباشد بداند هر که بیند آن پری‌رو که فایز بی‌سبب رسوا نباشد

خیالت گر نبودی دل چه می‌کرد وگر شوقت نبُد حاصل چه می‌کرد؟ نبود ار عشق جانان فایز این جان در این ویرانه تن منزل چه می‌کرد…

سحر چون زهره از مشرق برآمد نگارم همچو مه از در درآمد ز فیض مقدم دلدار فایز بحمدالله شب هجران سرآمد

سحر‌گاهان به گلشن انجمن بود گل نسرین و سرو و یاسمن بود همه گل‌ها به گلشن جمع بودند ولی فایز! نه پیدا یار من بود

۱۱/۴۲