دوبیتی‌ها

از مجموعه اشعار فایز در ترانه‌های فایز بر اساس نسخه‌ای دیگر

دسته‌بندی

۴۱۵

شعر

فهرست اشعار

مزن شانه به زلف پرشکن را مپوش از سنبل تر یاسمن را دل فایز وطن دارد در آن زلف مکن دور از وطن اهل وطن را

عجب دارم از آن زلف چلیپا که دارد صد هزاران دل در آن جا بت فایز! مزن شانه بر آن زلف مکن ویرانه خود آن آشیان‌ها

بهار آمد گلستان شد مُطَرّا شدند از نو عنادل مست و شیدا جوانی کاش فایز! بد چو گلشن که هر ساله شدی سرسبز و خضرا

بتا آهسته تر بردار پا را از این دام بلا بردار ما را سراغ نیمه جان داری ز فایز بیا بستان سر منت خدا را

اگر خواهی بسوزانی جهان را رخی بنما بیفشان گیسوان را بت فایز اشارت کن به ابروت بِکش تیغ و بُکش پیر و جوان را

به رخ جا داده ای زلف سیه را به کام عقرب افکندی تو مه را که دیده عقرب جَرّاره فایز؟ زند پهلو به ماه چهارده را

مرا خُلدِ بَرین دی بودی‌ام جا کنونم دوزخ است امروز ماوا نمانده دی نماند فایز امروز خدا داند چه باشد حال فردا

به دست آن بت طاووس زیبا میان عاشقان شد فتنه برپا دل فایز همیشه در هراس است که ما کشته شویم و یار رسوا

به زیر پرده آن روی دل آرا بُوَد چون شمع در فانوس پیدا دل فایز چو پروانه به دورش مدامش سوختن باشد تمنا

بگو آن قاصد نیکو لقا را ببر بر دوستان پیغام ما را همان ساعت که دیدی یار فایز به خاطر آوری این بینوا را

۱/۴۲