دوبیتی‌ها

از مجموعه اشعار فایز در ترانه‌های فایز بر اساس نسخه‌ای دیگر

دسته‌بندی

۴۱۵

شعر

فهرست اشعار

حصار دوست گر ز آهن بر آرند به دورش خندقی از اخگر آرند رساند خود به یار خویش فایز به راهش گر هزاران لشکر آرند

بتم سرپنجه با لوح و قلم زد زمین و آسمان از نو به هم زد پس پرده در آمد یار فایز چو خورشیدی که از مشرق علم زد

بهار آمد زمین فیروزه گون شد به عزم سیر دلدارم برون شد به گل چیدن در آمد یار فایز همه گلها ز خجلت سرنگون شد

ره عشقست باید ز آن حذر کرد به اول گام باید ترک سر کرد نه راه هر کس است این راه فایز! خوشا آن شیر دل کاو این سفر کرد

به دل گفتم مکن این قدر فریاد که اندر خرمن صبر آتش افتاد بسوزد هستی فایز سراپا گهی کان چشم شهلا آیدم یاد

دگر شب شد که تا جانم بسوزد گریبان تا به دامانم بسوزد برای خاطر دلدار فایز همی ترسم که ایمانم بسوزد

دگر شب شد که دل بی تاب گردد دو چشمم نا امید از خواب گردد عجب باریست بر دوش تو فایز که بر کشتی نهی غرقاب گردد

دل من حالت پروانه دارد ز آتش سوختن پروا ندارد دل فایز چو مرغ پر شکسته به هر جا کو فِتَد، پر وا ندارد

نخستین بار باید ترک جان کرد سپس آهنگ روی گلرخان کرد نباید در طریق عشق فایز! حذر از خنجر و تیر و سنان کرد

که بر نخل امید من تبر زد؟ که بر مبنای اقبالم حجر زد؟ جدا فایز که کرد از وصل جانان که بر جانم خدنگ بی خبر زد؟

۱۲/۴۲