رباعیات

از مجموعه اشعار ابن یمین فریومدی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۶۲۹

شعر

فهرست اشعار

بودند جهاندار بسی خسرو و گرد رفتند و بدیگرانش ناچار سپرد اکنون که تو داری چه در او دل بندی میدان که نخواهیش تو هم با خود…

بنگر که صبا باز چه نیرنگ آورد در باغ چه لعبتان خوشرنگ آورد ز آنها همه با گل صفت روی تو گفت مسکین گل نازک از حیا رنگ آورد

بر خوان خود ار زهر گیا باید خورد خوشتر که بر ناکس ابا باید خورد از دیده بشور با چو قانع گشتم سکبای رخ سفله چرا باید خورد

تا در دل من مهر تو مهوش باشد روزم چو رخ فرخ تو خوش باشد چون زلف تو هر دل که کند میل رخت سودا زده ئی بر سر آتش باشد

تا جیب تو بهر ماه مطلع کردند ترک صفت ماه مقنع کردند آن حقه لعل بین که از بهر بهار چون خوش بزمردش مرصع کردند

تا در سرم ای رشک پری چشم بود از چشم توام ستمگری چشم بود با این همه بهر دیدنت چون نرگس از هر طرفی که بنگری چشم بود

تا در تن من هیچ رگ و پی باشد اندر رگ من بجای خون می باشد مستی نتوان زد ز می نسیه خلد بر نقد زنم که داند آن کی باشد

تا مرغ روانت در قفس خواهد بود رزقت رسد آن قدر که بس خواهد بود چون راه نفس بسته شد اندیشه مکن زانحال که وارثی ز پس خواهد …

تا دست من از وصل تو کوتاه بود تا بر دل من بیاد یار آه بود در جان منی و من نه آگاه بلی آئینه کجا ز صورت آگاه بود

تا دل غم آنجان جهان خواهد خورد سر نشتر غم بر رگ جان خواهد خورد پیکان خدنک غمزه خونریزش در آتش دل آب روان خواهد خورد

۲۵/۶۳