رباعیات

از مجموعه اشعار ابن یمین فریومدی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۶۲۹

شعر

فهرست اشعار

آن بت که بحسن بیمثالش گفتند وز غایت لطف آب زلالش گفتند عکسی ز سواد دیده ابن یمین بر عارض او فتاده خالش گفتند

آنها که درین رباط بی بنیادند در رهگذری بیکدیگر افتادند دارند دل و دیده پر از آتش و آب وز مرکز خاکی گذران چون بادند

از سبزه چو گل خورد گکی چند نمود بلبل بهزار صوت و الحانش ستود زان پس که بباد رفت و برگیش نبود کس نام گل از زبان بلبل نشنو…

آورد خط آن نگار تا بنماید ما را که شب و روز بهم می شاید با عارضش آفتاب ماننده بود گر وقت کسوف نور او بفزاید

ایخواجه علی توئی جهان همه جود نامد بدلیری تو هرگز بوجود کو رستم زابلی و کو حاتم طی تا پیش دل و دست تو آرند سجود

از دست تو گر زهر خورم نوش شود افیون ز کفت مایه ده هوش شود شاه فلکم غاشیه بر دوش کشد گر با تو مرا دست درآغوش شود

ایدل اگرت کار موافق نبود میدان که جهان بکام عاشق نبود صدق آر فرا پیش که نوری ندهد چون صبح دوم دلی که صادق نبود

ایدل فلکت گرچه زبون میدارد وز غصه او چشم تو خون میبارد با این همه خوش باش که هر لحظه فلک نقشی دگر از پرده برون میآرد

بر آتش غم بکام دل روزی چند خواهیم زد آب با دل افروزی چند زان پیش که بر باد دهد دست اجل گرد از سر خاک ما جگر سوزی چند

باد از رخ گل چو برقع ناز گشاد بلبل به غزل خواندنش آواز گشاد خرم دل آنک در هوای گل و مل پروازکنان بال طرب باز گشاد

۲۴/۶۳