رباعیات

از مجموعه اشعار ابن یمین فریومدی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۶۲۹

شعر

فهرست اشعار

گفتم که چرا از شکرت رست نبات واندر ظلمات چون شد آن آبحیات خندید و بلطف گفت کای ابن یمین نی آب حیات باشد اندر ظلمات

زلف تو که بس تعبیه ساز افتادست هندوست و لیک ترکتاز افتادست تا بر دل دیوانه من بند نهاد آسوده و خوش نیست بآز افتادست

من کز سر جان بسوی تو خواهم خاست کی از سر تو چو موی بر خواهم خاست تا دست بدامنت زنم روز جزا چون گرد ز کوی بر خواهم خاست

نی دیده به از تو هیچ یاری دیدست نی همچو رخت تازه بهاری دیدست دل دست بزنجیر سر زلف تو زد دیوانه در انچ کرد کاری دیدست

خطی که ز روی آن سمنبر برخاست گفتی که ز گل بنفشه تر برخاست چشمم چو بر اوفتاد از غایت لطف گفتم که ز آب موج عنبر برخاست

کس همچو من ار گهر توانستی سفت بر اوج فلک زناز میبودی جفت گر حرمت مصطفی نبودی مانع گفتار مرا وحی توانستی گفت

شاه عادل چون بکام دل ببزم می نشست بر جبین آفتاب از شرم رویش خوی نشست تا جهان بودست شاهی بر سریر سلطنت همچو سلطان جهان ال…

ای بخت جوان بیا و در ساغر پیچ دست خرد پیر به ساغر برپیچ شاغوله دستار تو اینجا نخرند دستار نگهدار و برو در سر پیچ

ای دیده دلم از تو زیان‌ها بر هیچ وی لعل تو داده‌ام زبان‌ها بر هیچ دل‌ها همه بگشاده به فرمان تو گوش تو بسته کمر به قصد جا…

هر زن که ز عشقبازی آری بنکاح باشد ز فساد عقل ازو چشم صلاح چون با تو حرام کرد و پنداشت فلاح با غیر تو آخر آیدش وصل مباح

۲۱/۶۳