رباعیات
از مجموعه اشعار ابن یمین فریومدی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۷۱
لعلت صدفی پر گهر مخزونست زلفین تو زنجیر دل محزونست گر عکس خم ابروی تو نیست هلال خوبی وی از بهر چه روز افزونست
شمارهٔ ۱۷۲
در باغ جمالت ای بت عشوه پرست سیب ز نخ ساده و شفتالو هست گر زانک بسیب زنخت دست بریم میدان که نهاده ایم جان بر کف دست
شمارهٔ ۱۷۳
جانا لب میگون تو روح ما نیست دارم نظری با تو ولی تنها نیست تو یوسف حسنی و چهی در زنخت دیدم که هزار جان در او زندانیست
شمارهٔ ۱۷۴
راحت ز طبیعت جهان مهجورست ره سوی مراد عاقلان بس دورست خوشتر ز عسل مخواه و شیرینتر از او او نیز چو بنگری قی زنبورست
شمارهٔ ۱۷۵
هر کس که ره و رسم جهان نیک شناخت از بهر اقامت اندرو خانه نساخت این کهنه رباط را عمارت چه کنی آخر چو بدیگرانش باید پرداخت
شمارهٔ ۱۷۶
جانرا بزر ارنگه توانستی داشت قارونش بزر نگه توانستی داشت ور تیر اجل کسی توانستی دید خود را بسپر نگه توانستی داشت
شمارهٔ ۱۷۷
کس تیغ چو پهلوان ایران نزدست خنجر به ازو رستم دستان نزدست زخمی که سپهبد جهان حیدر زد حقا که ابو لولوئه به زان نزدست
شمارهٔ ۱۷۸
معنیت چو آنجا بگذارد صورت در حال دگر جانت برارد صورت وای از عدمی که صورتش پیدا شد وانگه ز خودی که خود ندارد صورت
شمارهٔ ۱۷۹
در پای دلت گر ز هوس خاری نیست با نیک و بد جهان ترا کاری نیست تا چند در سرای معشوق زنی غیر از تو درین دیار دیاری نیست
شمارهٔ ۱۸۰
هر ذره که موجود شد از مغز و ز پوست چون در نگری بجملگی پرتو اوست در آینه عکس لب دلدار ببوس یا بر لب تست بوسه یا بر لب اوس…