غزلیات

از مجموعه اشعار بلند اقبال در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۵۱۷

شعر

فهرست اشعار

تا ز عشق روی خوددیوانه ام کرد آن پری هم ز کفر آسوده ام فرمود وهم از دین بری حاش لله آدمیزاد این چنین کی دیده کس گشته ام …

مگر گشتی اسیر سروقدی چون من ای قمری که بندی چون دل خودبینمت بر گردن ای قمری به چوب از باغ سروت را نماید باغبان بیرون خرا…

دلا منال گراز یار خویشتن دوری که اختیار به دست تونیست مجبوری ندیده چشم کسی ای نگار روی تو را چه شد که درهمه عالم به حسن …

مگرنه جان منی پس چرا ز من دوری بیا که راحت روحی ومایه سوری ز آدمی چو توحاشا که دروجود آید فرشته ای وز نوری پری ویا حوری …

چرا به کار جهان روز و شب به تدبیری مکن تلاش مگر بی خبر ز تقدیری ز بار پیری وغم خم شود قدت چون نخل کنون اگر چه به قامت چو…

اگر آن مهربان یارم شود مهمان شب و روزی نیارد خوشتر از آن روز وشب دوران شب وروزی به فیروزی شبم چون روز وروزم عید نوروز اس…

گمان مکن که اگر بد کند کسی به کسی به روزگار نصیبش خوشی شود نفسی ز این و آن چو بری مال باش واقف حال که در ره تو به هر کوچ…

نه مایلی به چه رنجش که یار ما باشی چرا به زخم دل ماهمی نمک پاشی به دهر چون تونشددلبری بهعیاری به شهر چونتوندیدم بتی به ق…

تو راکه گفته ندانم که این چنین باشی به خصم دوست وبا دوستان به کین باشی تورا چه غم اگرم کشته بینی اما من بمیرم از غمت ار …

چون شانه را به طره طرار می کشی خط خطا به صفحه تاتار می کشی بر دوش من گذار چه حمال گشته ای کز مشک تر ز زلف همی بار می کشی…

۴۸/۵۲