رباعیات
از مجموعه اشعار آذر بیگدلی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۷۱
قاصد!دلم از حرف وفا خوش کردی جانم ز پیام آشنا خوش کردی گفتی: که ز راه میرسد یار اینک ای وقت تو خوش، که وقت ما خوش کردی
شمارهٔ ۱۷۲
گفتی: ز رخم چرا نظر پوشیدی؟! هنگام سخن زبان بخود دزدیدی! پندار که کردم نگهی، رنجیدی! انگار که گفتم سخنی، نشنیدی!
شمارهٔ ۱۷۳
دوشم دل برد، شاهد بازاری افتاده من از قفای او باز، آری میگفتمش: آنچه میبری باز آری؟! میگفت بصد ناز: نه و، باز: آری
شمارهٔ ۱۷۴
رویی که کله ز مه رباید داری! مویی که به لاله مشک ساید داری! بویی که سر نافه گشاید داری! آری، جز رحم هر چه باید داری!
شمارهٔ ۱۷۵
دارم ز فراق ماه مهر افروزی در دل سوزی، نیست دلی دل سوزی جز روز و شب من که ندارد شب و روز هر روز شبی دارد و هر شب روزی
شمارهٔ ۱۷۶
من مفلسم و، تو کیمییا ای ساقی! دست تو سحاب و من گیا ای ساقی! اینک رفته است شب، مرو ای مطرب! اینک آمد صبح بیا ای ساقی!
شمارهٔ ۱۷۷
وقت است ز هر سو شکفد روی گلی هر بلبل مست رو نهد سوی گلی راز من و یار، گل کند، چون شنویم آن ناله ی بلبلی و، من بوی گلی!
شمارهٔ ۱۷۸
ز آن پیش که، شمع مهرش افروختمی وز آتش دشمنی او سوختمی ای کاش بدست من سپردی پدرش تا دوستیش بطفلی آموختمی
شمارهٔ ۱۷۹
خوش آنکه چو یاد از اسیریم کنی آیی شبی و رحم به پیریم کنی پایت مالم، که پایمالم نکنی؛ دستت بوسم، که دستگیریم کنی
شمارهٔ ۱۸۰
آذر! که چو من مانده جدا از وطنی! نالان ز جدایی وطن همچو منی! ... ای مرغ غریب از کدامین چمنی؟!