شمارهٔ ۱۷۷

از آذر بیگدلی در دیوان اشعار - رباعیات

وقت است ز هر سو شکفد روی گلی

هر بلبل مست رو نهد سوی گلی

راز من و یار، گل کند، چون شنویم

آن ناله ی بلبلی و، من بوی گلی!

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱۷۶

بعدیشمارهٔ ۱۷۸

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید