رباعیات

از مجموعه اشعار اهلی شیرازی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۶۳۲

شعر

فهرست اشعار

در خانه اگر نکو سرشتی داری بی چشم بدان عجب بهشتی داری ور بد گهری نعوذ بالله باشد چون دوزخیان عذاب زشتی داری

گر بخت مدد کند که بویی ببری برخیزی و ره بجستجویی ببری میدان فلک پر است از گوی مراد باشد که تو از میانه گویی ببری

ای آنکه چو نخل تازه آراسته‌ای فیروزی بخت از خدا خواسته‌ای فردا است خزان پیری و سستی عمر سستی مکن امروز که نوخاسته‌ای

ای گوهر دل که گنج شاهی داری حیران توام که هر چه خواهی داری موجود شود هر آنچه مقصود تواست پیداست که نشأه الهی داری

یارب بکام دولت خویش رسی یعنی بکمال همت خویش رسی هر چند گذشت از فلک مرتبه ات خواهم که بصدمرتبه زین بیش رسی

پروانه‌صفت اهلی اگر سوخته‌ای زان است که بر شمع نظر دوخته‌ای در آتش خویش اگر بسوزی خاموش کین آتش جان‌سوز خود افروخته‌ای

گر بر عدم و وجود عالم نفسی میبود بقدر غیرتم دسترسی میسوختم آیینه هستی همه را تا صورت خوب او نمیدید کسی

آن گل که بنازکی ندارد بدلی بر دامن او مباد خار و خللی روزی سوی من آید و روزی سوی غیر هر روز برآید آفتاب از محلی

خوش آنکه گشاد چشم و دل سوی کسی آشفته دل است از غم موی کسی چون نیست گزیرش ز غمی هر که بود باری غم دل به شادی روی کسی

عاشق شوی آنزمان که تن خاک کنی نقش بت پرست از درون پاک کنی عاشق نشوی بدانکه چون لاله مست داغت بنهی و جامه یی چاک کنی

۶۱/۶۴