رباعیات

از مجموعه اشعار ابوالحسن فراهانی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۱۶۵

شعر

فهرست اشعار

شوخی که مرا درگه و بیگه سوزد صد بارم اگر سوخت دگر ره سوزد آتش چون سوخت میکند دوری و او اول دوری کند پس آن گه سوزد

آن تازه نهال چند سرکش باشد وز گریه زار من مشوش باشد اشکم نمک است و دل خونین آتش تا چند نمک بر سر آتش باشد

چون کار تو دل شکستن من باشد گفتم هنگام باز رستن باشد کی دانستم که دل بچینی ماند پیوستن او فزع شکستن باشد

تا کی رخم از گلاب گلگون باشد دل برکندم چند جگر خون باشد دی میرفتی ز چشم و جانم میرفت رفتی ز دل امروز دلم چون باشد

آن چشم که فتنه دل و دین باشد دانی ز چه روی خواتش آیین باشد نزدیک بود به صبح پیشانی تو نزدیک به صبح خواب شیرین باشد

آن را که به ایزد سر و کاری باشد رنجش از خلق سخت کاری باشد اول دل پاک دارد آخر دامن گر بر دل و دامنت غباری باشد

هر روز دلم را اسیر خالی باشد وز عشق توام بدل خیالی باشد خورشید جهان محنتم من، چه عجب گوهر روزم از نو زوالی باشد

عاشق شب وصل یار هم درد کشد بار غم چرخ ناجوانمرد کشد خورشید گرفته در بغل صبح هنوز که جامه درد که نفس سرد کشد

تا یار سیه بیهوش چو بخت من شد بخت سهیم رشک من روشن شد رو پاک سیاه است بر اطراف رخش یا آن که شبم به روز آبستن شد

شوخی که دلش داغ دل گلشن شد زینش چه که رخت او چو بخت من شد گر ماه چهارده شب کرد لباس مه تیره بگشت بلکه شب روشن شد

۷/۱۷