رباعیات

از مجموعه اشعار ابوالحسن فراهانی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۱۶۵

شعر

فهرست اشعار

هرچند که عمر مایه ناز آمد از عمر عزیز یار ممتاز آمد چون عمر گذشت برنمیگردد یار صد بار گذشت بر من و باز آمد

شوخی که جفا به از وفا میداند گویند که حال دل ما میداند من از دلش این گمان ندارم دیگر سرّ دل هر بنده خدا میداند

دونی دو که مردهای بنگ و برشند وز نشاء بنگ دایم اندر عرشند در خانه مگو بنگ ندارند ایشان کانجا شب و روز قرض خواهان فرشند

مرغ دل من هم به رو هم بال افکند حال تو دل مرا بدین حال افکند بس بود برای بردن دل، چشمت از بهر چه خال را بدنبال افکند

تا جان تو عزم رفتن از تن نکند در سینه خیال یار مسکن نکند تا شب نشود روز تو عاشق نشوی در روز کسی چراغ روشن نکند

عاشق باید که از طلب ننشیند وز هرچه نه یار دامن اندر چیند جای تو بود دیده به خوابش ندهم چون دوست به جای دوست دشمن بیند

جمعی که ثنات رایگان میگویند مغرور مشو که از زبان میگویند هستند چو کوه در خوش آمدگویی هر چیز که گفتی تو همان میگویند

گر تیرگی روز من غم فرسود زانست که نورش به رخ یار فزود برد از شب من نیز درازی زلفش بس چون شبم آنچنان درازست که بود

ای آن که تو را میل به گلزار بود دانی که چرا گل همه رخسار بود یعنی که مرا مبو که معشوقان را از عاشق خویش روی در کار بود

ای آن که تو را مدار بر زور بود گر معنی من بری کجا دور بود از بس که حریص شهرتی میخواهی پیش از گفتن شعر تو مشهور بود

۸/۱۷