رباعیات

از مجموعه اشعار ابوالحسن فراهانی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۱۶۵

شعر

فهرست اشعار

دانی که چرا نمی توان دید ای دوست ذاتی که اگر تو را وجودیست ازوست نزدیکتر از ماست به ما حضرت حق قزب مفرط علت نادیدن اوست

گفتی چشمم از چه خضبال است ای دوست بشنو اگرت میل جواب است ای دوست از همت تست چشمم از خون رنگین رنگینی ابر از آفتاب است ای…

هرچند که من ناکس و دونم ای دوست یک بار ببین که بی تو چونم ای دوست تو مردمک دیده گریان منی زان ست که تشنه به خونم ای دوست

از دلبر من حدیث گرمی سخنی ست ورهست دمی بهر فریب چو منی ست گر میش چو گرمی نگاه است که نیست ورهست به قدر چشم بر هم زدنی ست

ما را در دل جز آن گل رعنا نیست آن دل که این چنین بود از ما نیست ترسم که دلم بگیرد از تنگی جا دلتنگیم از تنگی دل بی جا نی…

حاصل از ریش وصیه جزء پشمت نیست فرقی مابین صعت و خشمت نیست گویند که تو زاهد خشکی، دیدم چندان خشکی که آب در چشمت نیست

ای آن که به جز غم تو دل خواهم نیست الا سرکوی تو نظر گاهم نیست از معجز عشق هرچه داری در دل میدانم اگرچه در دلت راهم نیست

آن شوخ که عشق سهل کاری پنداشت عاشق شد و غم بر من و بر خویش گماشت پروای دل کسی اگر کی دارد آن کو دل خود نگاه نتواند داشت

چون عشق دل رمیده از ما بگرفت آرام ز جان ما شکیبا بگرفت گفتم دستم اشک بگیرد او خود دستم بگرفت و دامنم را بگرفت

ای میر که دامن دلت غم نگرفت زین شعر سمج دل خودت هم نگرفت آزرده مشو چه شد از کشور وزن شعر تو خروج کرد و عالم نگرفت

۴/۱۷