رباعیات

از مجموعه اشعار فرخی یزدی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۳۷۷

شعر

فهرست اشعار

ای کاش مرا ناطقه گویا می‌شد یک لحظه دهان بسته‌ام وا می‌شد تا این دل سودازدهٔ پرده‌نشین بی‌پرده میان خلق رسوا می‌شد

ای کاش که راز دل مبرهن می‌شد مقصود و مرام ما معین می‌شد هرگونه سیاستی که دارد دولت تا حد لزوم صاف و روشن می‌شد

روزی که شهید عشق قربانی شد آغشته به خون مفخر ایرانی شد در ماتم او عارف و عامی گفتند ایام صفر محرم ثانی شد

این قوم که تا کشور ما تاخته‌اند با رایت خودسری برافراخته‌اند با این همه های هوی ایشان دیدیم هنگام عمل وظیفه نشناخته‌اند

بس هم‌نفسان نرد غلط باخته‌اند یک جامعه را به شبهه انداخته‌اند با آن همه امتحان هنوز این مردم ما را به ثبات عزم نشناخته‌ا…

آنان که لوای فقر افراخته‌اند یکباره سوی ملک فنا تاخته‌اند بیچاره و چاره‌ساز خلقند تمام آنان که به دل‌سوختگی ساخته‌اند

آنان که سوار اسب گلگون شده‌اند از مکمن ارتجاع بیرون شده‌اند با آنکه گرو برده به قانون‌شکنی امروز نماینده قانون شده‌اند

ابناء بشر جمله ز یک عائله‌اند وز حرص دول مدام در غائله‌اند از آز دول الحذر ای اهل جهان کآن‌ها همه رهزنان این قافله‌اند

آنان که پریر قلب ما را خستند دیروز قرار با اجانب بستند دوشینه یگانه عضو دولت بودند امروز نماینده ملت هستند

آن سلسله ای که از امیران هستند معمار در این سرای ویران هستند از چیست که با ثروت هنگفت مدام اندر صدد غارت ایران هستند

۱۵/۳۸