شمارهٔ ۱۴۱

از فرخی یزدی در دیوان اشعار - رباعیات

ای کاش مرا ناطقه گویا می‌شد

یک لحظه دهان بسته‌ام وا می‌شد

تا این دل سودازدهٔ پرده‌نشین

بی‌پرده میان خلق رسوا می‌شد

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱۴۰

بعدیشمارهٔ ۱۴۲

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید