رباعیات

از مجموعه اشعار طغرای مشهدی در گزیدهٔ اشعار

دسته‌بندی

۲۱

شعر

فهرست اشعار

ابر آمده شب که ماهتابت ببرد در خانه ز کوچه با شتابت ببرد از بارش باران اگر آبت ببرد نفعش به ازان است که خوابت ببرد

مشکل باشد ز دام او جان بردن مشکل تر از این، دل به کفش نسپردن از بس همه چیزش به نظر شیرین است چون حب نبات می توانش خوردن!

زانو زده طفل غنچه در مکتب تو یک جزو نوشته لاله از مشرب تو رخسار تو چیست؟ ارغوان زار شفق برگ گل آفتاب، یعنی لب تو

داری دولبی که از ازل هم نمکند در بزمگه شراب حسنت گزکند دارند جدایی به گه خنده ز هم چون نوبت بوسه می شود، هر دو یکند

دل از غم تو حال خرابی دارد جان هم ز فراقت اضطرابی دارد گفتی که مرا به خواب خواهی دیدن این را به کسی بگو که خوابی دارد

در فصل چنین که شد گلستان آباد سرزد گل عیش بلبل از شاخ مراد دستی که تهی ز ساغر می باشد چون دست چنار، بایدش داد به باد!

دل بهر معاش، چند زحمت بکشد وز بهر دو لقمه صد مشقت بکشد گویند که رزق می رسد بی منت با رزق چنین، کسی چه منت بکشد؟

جان در طلب هزار دلدار چراست؟ دل رابطه جوی باغ و گلزار چراست؟ تقدیر کجاست تا بپرسم که مرا با قسمت کم، خواهش بسیار چراست

گویند جفا نصیب بی سامان است سرگشته بود کسی که او بی نان است از گردش آفتاب، معلومم شد کان هم که به نان رسیده سرگردان است

طفلم من و چرخم به جفا قوت دهد جایم به ستم، سپهر فرتوت دهد آن به که ز روی دوستی، مادر دهر گهواره راحتم ز تابوت دهد

۲/۳