شمارهٔ ۱۴

از طغرای مشهدی در گزیدهٔ اشعار - رباعیات

داری دولبی که از ازل هم نمکند

در بزمگه شراب حسنت گزکند

دارند جدایی به گه خنده ز هم

چون نوبت بوسه می شود، هر دو یکند

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱۳

بعدیشمارهٔ ۱۵

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید