غزلیات
از مجموعه اشعار سیف فرغانی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۰۱
ای خواسته زلعل لب آن نگار بوس بی زر ز لعل یار توقع مدار بوس خوردم بسی ترش چو ندیدم زبخت شور من تلخ کام از لب شیرین یار ب…
شمارهٔ ۳۰۲
اگرچه راه بسی بود تا من از آتش دلم بسوخت ز عشق تو چون تن از آتش ز سوز عشق تو در سینه چو کوره من دلم گرفت حرارت چو آهن از…
شمارهٔ ۳۰۳
جرعه یی می نخورده از دستش بیخودم کرد نرگس مستش هرکه از جام عشق او می خورد توبه گر سنگ بود بشکستش بکسی مبتلا شدم که نرست …
شمارهٔ ۳۰۴
قند خجل می شود از لب چون شکرش قوت دل می دهد بوسه جان پرورش زهر غمش می خورم بوک بشیرین لبان کام دلم خوش کند پسته پر شکرش …
شمارهٔ ۳۰۵
دلارامی که همچون مه بشب بینند دیدارش شبم چون روز روشن گشت از خورشید رخسارش بنزهت به ز فردوس است کوی آن بهشتی روی که دوزخ…
شمارهٔ ۳۰۶
گرچه جان می دهم از آرزوی دیدارش جان نو داد بمن صورت معنی دارش بنگر آن دایره روی و برو نقطه خال دست تقدیر بصد لطف زده پرگ…
شمارهٔ ۳۰۷
دلارامی که حیرانم من از حسن جهانگیرش رخ او آیتی در حسن و نور قدس تفسیرش چو دست عشق او گیرد کمان حکم در قبضه نه مردی گر ب…
شمارهٔ ۳۰۸
شبی از مجلس مستان برآمد ناله چنگش رسد از غایت تیزی بهگوش زهره آهنگش چو بشنودم سماع او، نگردد کم نخواهد شد ز چشمم ژاله ا…
شمارهٔ ۳۰۹
ترکیست یار من که نداند کس از گلش او تندخو و بنده نه مرد تحملش پسته دهان که در سخن و خنده میشود زآن پسته پر شکر، طبق …
شمارهٔ ۳۱۰
ترکیست یار من که نداند کس از گلش او تند خو و بنده نه مرد تحملش پسته دهان که در سخن و خنده می شود زآن پسته پرشکر طبق روی …