غزلیات
از مجموعه اشعار سلمان ساوجی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۳۶۱
ای نسیم صبح بوی جانفزا میآوری من نمیدانم که این بوی از کجا میآوری؟ ای نسیم از خاک کوی یار، حاصل کردهای تا نپنداری که…
غزل شمارهٔ ۳۶۲
رفتی از دست من ای یار و نه آن شهبازی که بدست آورمت، باز به بازی بازی بر تو چون آب من ای سرو روان میباشم چه شود سایه اگر…
غزل شمارهٔ ۳۶۳
ز سودای رخ و زلفش، غمی دارم شبانروزی مرا صبح وصال او، نمیگردد شبی روزی نسیم صبح پیغامی به خورشیدی رسان از ما که با یاد …
غزل شمارهٔ ۳۶۴
صنما مرده آنم که تو جانم باشی میدهم جان که مگر جان جهانم باشی روز عمر من مسکین به شب آمد تا تو روشنایی دل و شمع روانم ب…
غزل شمارهٔ ۳۶۵
گراز دور الستت هست جامی باقی ای ساقی بیا بشکن که مخمورم، خمارم زان می باقی من از عشق تو میمیرم، بگو: کاخر چه تدبیرم؟ که…
غزل شمارهٔ ۳۶۶
تا توانی مده از کف به بهار ای ساقی لب جوی و لب جام و لب یار ای ساقی! نوبهارست و گل و سبزه و ما عمر عزیز میگذاریم به غفل…
غزل شمارهٔ ۳۶۷
ای مه برا شبی خوش، ناز و عتاب تا کی؟ وی گل نقاب بگشا، شرم و حجاب تا کی؟ ماییم تشنه و تو عین الحیات مایی همچون سراب ما را…
غزل شمارهٔ ۳۶۸
نه در کوی تو مییابم مجالی نه میبینم وصالت هر به سالی مجالی کی بود بر خاک آن کوی؟ که باد صبح را نبود مجالی ز مهر روی چو…
غزل شمارهٔ ۳۶۹
جز باد همدمی نه که با او زنم دمی جز باده مونسی نه که از دل برد غمی جز دیده کو به خون رخ ما سرخ میکند در کار ما نکرد کس …
غزل شمارهٔ ۳۷۰
سوز تو کجا گیرد، در خرمن هر خامی؟ مرغ تو فرو ناید، ای دوست به هر بامی مرد ره سودایت، صاحب قدمی باید کان بادیه را نتوان، …