رباعیات

از مجموعه اشعار سعدی شیرازی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۱۴۶

شعر

فهرست اشعار

آن خال حسن که دیدمی خالی شد وان لعبت با جمال جمالی شد چال زنخش که جان درو می‌آسود تا ریش برآورد سیه چالی شد

دانی که چرا بر دهنم راز آمد مرغ دلم از درون به پرواز آمد؟ از من نه عجب که هاون رویین‌تن از یار جفا دید و به آواز آمد

روزی نظرش بر من درویش آمد دیدم که معلم بداندیش آمد نگذاشت که آفتاب بر من تابد آن سایه گران چو ابر در پیش آمد

گفتم شب وصل و روز تعطیل آمد کان شوخ دوان دوان به تعجیل آمد گفتم که نمی‌نهی رخی بر رخ من گفتا برو ابلهی مکن پیل آمد

وقت گل و روز شادمانی آمد آن شد که به سرما نتوانی آمد رفت آنکه دلت به مهر ما گرم نبود سرما شد و وقت مهربانی آمد

در چشم من آمد آن سهی سرو بلند بربود دلم ز دست و در پای افکند این دیدهٔ شوخ می‌برد دل به کمند خواهی که به کس دل ندهی دیده…

در خرقهٔ توبه آمدم روزی چند چشمم به دهان واعظ و گوش به پند ناگاه بدیدم آن سهی سرو بلند وز یاد برفتم سخن دانشمند

گویند مرو در پی آن سرو بلند انگشت‌نمای خلق بودن تا چند؟ بی‌فایده پندم مده ای دانشمند من چون نروم؟ که می‌برندم به کمند

کس با تو عدو محاربت نتواند زیرا که گرفتار کمندت ماند نه دل دهدش که با تو شمشیر زند نه صبر که از تو روی برگرداند

آنان که پری‌روی و شکر گفتارند حیف‌ست که روی خوب پنهان دارند فی‌الجمله نقاب نیز بی‌فایده نیست تا زشت بپوشند و نکو بگذارند

۶/۱۵