الباب التاسع: فی السفر و الوداع

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۵۱

شعر

فهرست اشعار

دل در غم غم زنش که غم با غم خورد غم نیست که از غم تو غم را غم خورد گر غم غم من غمزده را غم نخورد دل را غم تو از غم غمها …

بیگانهٔ جان شد دل و خویش غم تو قربان دل من است کیش غم تو سلطان جهان پیش غمت مسکین است مسکینان را چه قدر پیش غم تو

سبحان الله چه سخت کاری غم تو از خسته دلم عظیم کاری غم تو گفتی که غمم می خوری آری غم تو از غم چو گزیر نیست باری غم تو

هر جا که غم است زنگ آیینهٔ ماست هر تیر بلا که هست در سینهٔ ماست شادی زبرم بزود برمی گردد هم درد که او حریف دیرینهٔ ماست

مسکین دل برخاسته هر جا که نشست ببرید زعقل و در بلایی پیوست چون نیست عنان اختیارم در دست هم ساختنی است چاره هرگونه که هست

عاقل آن است که سخرهٔ غم نشود هر دم زغم بیهده درهم نشود زیرا عرضی است غم که در مدت عمر هر چند کزو بیش خوری کم نشود

هرگه که دلم فرصت آن در جوید کز صد غم خویشتن یکی برگوید نامحرم و ناجنس در آن دم گویی کز ابر ببارد، از زمین بر روید

ناجنس حلاوت جوانی بُبَرد عیش خوش و حظّ زندگانی بُبَرد هم نیک بود آنک میان قومی داند که گران است گرانی بُبَرد

ناکس که به کس شود نمازی نبود و این سیرت خواجگی به بازی نبود گر جمله خران دهر مرکب گردند خر را حرکات اسب تازی نبود

نارنج و ترنج بر سر خار که دید در لانهٔ بنجشک سر مار که دید آهو به کنار یوز در خواب که دید از صد زنگی یکی وفادار که دید

۵/۶