الباب التاسع: فی السفر و الوداع

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۵۱

شعر

فهرست اشعار

رویی نه که پشت جان قوی ماند ازو پشتی نه که روی دل بگرداند ازو پایی نه کزو به دست آرد مقصود دستی نه که پای عقل برهاند ازو

روزیت به مهر من نمی سوزد دل جز آتش کینه می نیفروزد دل خود صحبت و دوستی دیرینه مگیر بر عاجزی منت نمی سوزد دل

چون سر بنهادیم کلاهی کم گیر وز خرمن بی فایده کاهی کم گیر ای هیچ ندیده چند از این گفت مگو شیخی و دو نان خانقاهی کم گیر

ما را به خرابات به کس نسپارند در صومعه نیز زاهدان نگذارند معلوم نمی کنم که در جنس وجود ما را زپی چه مصلحت می دارند

درمان طلب از طبیب اگر رنجوری در جهل بمردن نبود معذوری بیکاری را نام نهی آزادی نزدیک ترآ که سخت از ره دوری

هر کس که زدردی به دوایی برسد گر صدق نباشد به ریایی برسد انصاف بده به کاهلی هرگز کس شاید که به چیزی و به جایی برسد؟

چون نیست [امید] خلق بر وفق مراد آن به که رها کنیم با خلق عَناد کس را چه خبر از آنچ در آخر کار فاسق به صلاح آید و زاهد به…

روزی است که دار و گیر خواهد بودن شک نیست که ناگزیر خواهد بودن آنجا که حساب خلق خواهد بودن سلطان چو تو هم اسیر خواهد بودن

ای دل چه گرفته است غم کام تو را اندیشه بکن که چیست فرجام تو را شمع طرب ار توی بسوزد دهرت ور جام جمی بشکند ایّام تو را

از گردش گردون که فلک گردان است بس عاقل پرهنر که سرگردان است گر ساز کند تو را بدان غرّه مشو در یک شادی هزار غم پنهان است

۲/۶