الباب التاسع: فی السفر و الوداع

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۵۱

شعر

فهرست اشعار

ای دل غم عاشقی تو را تنها نیست سر نیست که سرگشتهٔ این سودا نیست پوشیده غمی می خور و بیهوده مجوی وصلی که سررشتهٔ او پیدا …

من با غم عشق تو نباشم جز شاد وآن کاو نشود جفت غمت شاد مباد ممکن نشود که شاد باشد آن جان کز قافلهٔ غم تو او دور افتاد

خواهم که مرا با غم او خو باشد گر دست دهد غمش چه نیکو باشد هان ای دل سرکش غم او در برگیر چون در نگری خود غم او او باشد

در هر نفسی درد سری آرد غم یک لحظه مرا زدست نگذارد غم دل خون شد و از دیده ام افتاد برون دست از من بیچاره نمی دارد غم

در پای تو گردد سر هر گردن پست وز دست تو نالد دل هر تن پیوست این از تو نمی سزد که من در غم تو از پای فتادم و نمی گیری دست

مسکین دل من که رای دارد با غم در سینه همیشه جای دارد با غم غمهای تو کوه را درآرد از پای کاهی چه بود که پای دارد با غم

من در غم عشقت غم عالم نخورم بر کتف کتم باز فلک غم نخورم (؟) دل از تو چنان چاشنی غم بگرفت گر زهر بود غم خورم و غم نخورم

آن کز دل اوست بر دل من هر غم می دید و نمی کرد زمن باور غم گفتم هجرت بکشت ما را در غم دوشی برزد که این مرا کمتر غم

سیر آمدم از غم دمادم خوردن وز بس غم گونه گونه در هم خوردن الحق چه نکوست عادت کم خوردن اندر همه چیز خاصه در غم خوردن

غم گفت کزو دو دیده خون باید کرد بازو علم صبر نگون باید کرد هر سر که نه در پای غمش گردد پست از مملکت دلش برون باید کرد

۴/۶