الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۹۰

شعر

فهرست اشعار

از خود به درآیی نفسی تجرید است فارغ شوی از هر هوسی تجرید است خودبینی و بی سیم و زری مشغولی است اکرام همه خلق جهان تجرید …

آن را که دلش خانهٔ توحید بود در کون و مکان طالب تجرید بود او را که شب و روز بود بر در او شبها همه قدر و روزها عید بود

افکند بتی به بت پرستی ما را او راست خبر که نیست هستی ما را زان می که شب وصال با هم خوردیم تا روز قیامت است مستی ما را

ما را تو مدام دل به مستی ندهی وز هستی خویش تا نرستی ندهی تا هستی و نیستیت یکسان نشود باید که تو نیستی به هستی ندهی

ساقی به صبوحی می ناب اندر ده مستان شبانه را شراب اندر ده مستیم و خراب در خرابات فنا آوازه به عالم خراب اندر ده

دانم که زنیستی تو هستم کردی پس از بد و نیک هر چه هستم کردی من مستم و شک نیست که اصحاب کرم بر مست نگیرند و تو مستم کردی

مستم دارد زباده ساقی پیوست مستی که بود جام می اش دور از دست این کار نگر که مر مرا افتاده است یاران همه از می و من از ساق…

مستی زمی عشق و نه مستی زمی است وآن کس که زمی مست بود مست کی است دیوانه بهار دید گفتا که دَی است جنبیدن هر کسی از آنجا که…

هر کاو نشود مست تو او مغبون است واین حالت مستی زصفت بیرون است مستی باید خراب همچون «اوحد» تا او داند که حال مستی چون است

قم فاسقنی قهوةً کان عاصرها قبل الزّمان و کانت ثانی القدم ناریه جاثلیق الدّهر یعرفها زُفّت الیه و بنت الکرم فی العدم

۲۱/۲۹