الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۹۳

شعر

فهرست اشعار

ای خوش پسران که عقل مدهوش شماست دل چاکر آن عارض گل پوش شماست زر را چه محل که سر فدا باید کرد آن را که سر سیم بناگوش شماس…

ای دل چو غم عشق برای من و تُست سر بر خط او نه که سزای من و تُست تو چاشنی درد نداری ورنه یک دم غم یار خون بهای من و تُست

عشق تو همه دینی و دنیاوی ماست در عشق تو گر هیچ نداریم رواست در عشق تو هر گدای سلطان باشد سلطان که ندارد غم عشق تو گداست

هر چند که عشق سخت نیکوکار است این است خلل که طبع بدکردار است گر شهوت را تو عشق خوانی غلطی از شهوت تا به عشق ره بسیار است

عشق تو مقیم دل شوریدهٔ ماست شکل خوش تو مجاور دیدهٔ ماست سودات به هر بهای ارزندهٔ ماست هرچ از تو به ما رسد پسندیدهٔ ماست

پا بر سر نه که عشقبازی این است چاره بگذار چاره سازی این است شهوت بازی کار خر و گاو بود خود را در باز عشقبازی این است

هر دل که در او نور محبّت بسرشت خواه اهل سجاده گیر و خواه اهل کنشت در دفتر عشق هر که را نام نبشت آزاد زدوزخ است و فارغ زب…

در عشق تو دل را نظری افتاده است وز هجر تو جان را شرری افتاده است عشق تو که تاج سر سلطانان است در دست چو مادر پدری افتاده…

سودای تو آشنای دیرینهٔ ماست دیر است که عوعو تو در سینهٔ ماست چندانک همی بنگرم از سال به سال عشق تو همان اَحمَد پارینهٔ م…

در عشق تو هستی جهان حاصل ماست اشکال جهان زقصّهٔ مشکل ماست هردم که یقین............................ بی شک که د...........…

۲/۳۰