الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۶۶

شعر

فهرست اشعار

ای آنک تو را همه صفت احسان است با عفو تو طاعت و گنه یکسان است زان کرده نگاهی که دلم ترسان است گر عفو کنی به نزد تو آسان …

ای مایهٔ رهبری و گمراهی تو سهل است مرا طاعت اگر خواهی تو گر خوانم و گر نخوانمت می دانی گر خواهم و گر نخواهم آگاهی تو

گه خسته دل و سوخته خرمن باشم گه بسته دم و گشاده دامن باشم یا رب همگان را تو به مقصود رسان باشد که در آن میان یکی من باشم

ای آنک برِ تو قدر دارد آهی درویشی را فضل نهی بر شاهی آنجا که عنایت تو باشد باشد کاهی کوهی وگرنه کوهی کاهی

دل پرتو لطف تست رایش بفزای در مقعد صدق خویش جایش بنمای شهباز سپید عالم پاک است او این زنگلهٔ خاک زپایش بگشای

ای آنک به دوست جان دشمن بخشی مسکینان را هزار مسکن بخشی بر درگه تو پیر شدم گرچه بدم شاید که مرا به پیری من بخشی

در راه توَم گر زیم و گر میرم دل بر که نهم چون زتو دل برگیرم پیری برِ رحمت تو قدری دارد چون بر در تو پیر شدم بپذیرم

یا رب مددی زلطف تعیینم کن تحصیل رضای خویش آیینم کن داعی اجل چون طلب روح کند توحید به وقت نزع تلقینم کن

آنجا که نه پیدا نه نهان در گنجد کی داعیهٔ سود و زیان در گنجد اما چو گناه عاصیان عفو کنند باشد که رهی در آن میان در گنجد

لطفی بکنی عنایت از سر گیری زین نقد دغل که می زنم زرگیری در مملکتت هیچ نیاید خللی گر هیچ کسی را به کسی برگیری

۱۰/۲۷