الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۶۶

شعر

فهرست اشعار

در دیدهٔ هرک توتیای تو بود سلطانِ زمانه و گدای تو بود البتّه کمالِ هیچ کس را نرسد آنجا که جلالِ کبریای تو بود

کی عقل به سر حدِّ جمالِ تو رسد بی جان به سراچهٔ وصالِ تو رسد گر جملهٔ ذرّاتِ جهان دیده شود ممکن نبود که در جمالِ تو رسد

انصاف ز اختلافِ ایامِ فرق پیدا کردی به گفتِ حق را الحق آنجا که کمالِ کبریای قدم است توحیدِ من و تو کفر باشد مطلق

هر چند که روشنی فزاید خورشید در دیدهٔ خفّاش نیاید خورشید دل طاقتِ نورِ تو کجا دارد پس آنجای که خفّاش نماید خورشید

این سودا را نمی‌توان کرد نهان در کاسهٔ سر باشد و در کیسهٔ جان اندر سر و سینه رو طلب کن اثرش کاو را نتوان دید بدین دیده ع…

دل گفت که ای جانِ من آن زهره کِراست کز خاکِ درِ تو توتیا یارد خواست از ذات منزّهی و از عیب جدا تو پاکی و بر تو « قُلْ هُ…

در دایرهٔ وجود موجود تویی مقصود نگویمت که معبود تویی گر در غزلی نامِ خط و زلف برم می‌دان که بهانه است، مقصود تویی

یاری که منزّه آمد از شبه و بدل دریاب او را به علمِ ذوقی و عمل کی ذاتِ مقدّسش نماید به تو روی از فاوِ منِ والی و فی و هَل…

مشغولِ هوا تو را کجا بشناسد خود کیست که عقل از هوا بشناسد این کار به بازوی تنِ خاکی نیست هو نور[ر]ی باید که تو را بشناسد

آن را که دلش خانهٔ توحید بود در کون و مکان طالبِ تجرید بود وآن را که شب و روز بود بر درِ او شبها همه قدر و روزها عید بود

۱/۲۷