الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۶۶

شعر

فهرست اشعار

پیدا و نهان و شادی و غم همه اوست بنیاد وجودِ سست و محکم همه اوست خواهی که چو خورشید ببینی او را در بند زخود دیده و عالم …

تا با خلقی، تو بی‌گمان بی‌دینی تا قبلهٔ تو خلق بود مسکینی از هرچه جز اوست دیده و دل بردوز تا سلطنتِ اول و آخر بینی

مؤمن که به صدق ازو نرنجد چیزی در پیشِ دلش جز او نسنجد چیزی حق بر عرش است و عرش دانی چه بود آن دل که درو جز او نگنجد چیزی

آتش نزند در دل ما الّا او کوته نکند منزل ما الّا او گر جمله جهانیان طبیبم گردند حل می‌نکند مشکلِ ما الّا او

هر دل که به میدانِ هوای تو بتاخت با نیک و بدِ زمانه یکسان در‌ساخت دلها همه در بوتهٔ عشقِ تو گداخت چونانک تویی، جز تو تو …

آنجا که سراپردهٔ اِجلالِ جَلال جان‌ها همه واله‌اند، زبانها همه لال دنیا دلِ ما نبرد و عُقبیٰ نبرد ما را همه مقصودْ وصال …

خود را چو نمود او نه خیال است و نه طیف تو چون و چگونه دانیش، باشد حیف هرگز نرسی به ذاتِ او تا گویی ماهو و متی و لم و این…

عقل ارچه همه علوم‌ها می‌داند در دانشِ تو رسد فرو می‌ماند ای دوست تویی که هستی خود دانی آن کیست تو را چنان که هستی داند

در نفی تو خلق را امان نتوان داد جز در رهِ اثباتِ تو جان نتوان داد با آنکه ز تو هیچ مکان خالی نیست در هیچ مکان از تو نشان…

ای دوست تو را زان به عیان نتوان دید کالبتّه به چشمِ جسم جان نتوان دید از تو بگذر که تو ز تو چندان است کز غایتِ تو ز تو ج…

۲/۲۷