قصاید
از مجموعه اشعار ناصرخسرو قبادیانی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۱
ای متحیر شده در کار خویش راست بنه بر خط پرگار خویش خرد شکستی به دبوس طمع در طلب تا و مگر تار خویش در طلب آنچه نیامد به د…
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۲
پشتم قوی به فضل خدای است و طاعتش تا دررسم مگر به رسول و شفاعتش پیش خدای نیست شفیعم مگر رسول دارم شفیع پیش رسول آل و عترت…
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۳
چه بود این چرخ گردان را که دیگر گشت سامانش؟ به بستان جامهٔ زربفت بدریدند خوبانش منقش جامههاشان را کهشان پوشید فروردین …
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۴
نگذاشت خواهد ایدرش بر رغم او صورت گرش جز خاک هرگز کی خورد آن را که خاک آمد خورش فرزند این دهر آمدهاست این شخص منکر منظر…
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۵
صعبتر عیب جهان سوی خرد چیست ؟ فناش پیش این عیب سلیم است بلاها و عناش گر خردمند بقا یافتی از سفله جهان همه عیبش هنرستی س…
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۶
چون گشت جهان را دگر احوال عیانیش؟ زیرا که بگسترد خزان راز نهانیش بر حسرت شاخ گل در باغ گوا شد بیچارگی و زردی و کوژی و نو…
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۷
گردش این گنبد و مکر و دهاش گرد بر آرد همی از اولیاش کینه نجوید مگر از دوستان برچه نهادی تو الهی بناش؟ گرچه جفا دارد با ع…
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۸
بفریفت این زمان چو آهرمنش تا همچو موم نرم کند آهنش هرکو به گرد این زن پرمکر گشت گر ز آهنست نرم کند گردنش گر خیر خیر کرد …
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۹
وبال است بر مرد عمر درازش چو عمر درازش فزود اندر آزش سوی چشمهٔ شوربختی شتابد کرا آز باشد دلیل و نهازش هر آن ناز کغاز او …
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۰
هر کس به نسب نیک ندانی و به آلش بر نسبت او نیست گوا به ز فعالش زیرا که درختی که مر او را نشناسند بارش خبر آرد که چه بوده…