غزلیات
از مجموعه اشعار سیدای نسفی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۳۱
سربلندان جهان را نام احسان است و بس سرو را در بوستان قد نمایان است و بس خانه این قوم را چون مسجد آدینه دان زینت قالین شأ…
شمارهٔ ۳۳۲
پیر گشتیم ز غم یاد جوان ما را بس دیدن تیر در آغوش کمان ما را بس قرص خورشید به عیسی نفسان ارزانی زیر گردون چو مه نو لب نا…
شمارهٔ ۳۳۳
ای که خون کردی دل ما راز چشم ما مپرس می شوی سرگشته از گرداب این دریا مپرس با تنک ظرفان حدیث باده گلگون مگوی پیش خم زانو …
شمارهٔ ۳۳۴
می کنم چون شمع بهر سوختن امداد خویش چند سازم تکیه بر دیوار بی بنیاد خویش ناله من خنده کبک است در کهسارها می دهم منبعد سن…
شمارهٔ ۳۳۵
با که روشن سازم احوال دل افگار خویش تا یکی چون شمع سوزم بر سر بیمار خویش بهر آسایش گر از غمخانه سر بیرون کنم می نهم چون …
شمارهٔ ۳۳۶
زین گلستان سرو قدی را نکردم رام خویش همچو قمری بر گلو پیچیدم آخر دام خویش شمعم و یک پیرهن مهتاب فانوس من است می کنم روشن…
شمارهٔ ۳۳۷
فگنده بر دلم عمریست مهر آن جبین آتش مرا چون رنگ گل زان روی باشد دلنشین آتش اگر چون لاله از داغ دل خود پرده بر گیرم به تح…
شمارهٔ ۳۳۸
تا چو پروانه کشم شمع تو را در بر خویش بهر تسخیر خدنگ تو بسوزم پر خویش همه شب تازه کنم داغ تو را در بر خویش چمن لاله تماش…
شمارهٔ ۳۳۹
بید مجنونم سر خود دیده ام در پای خویش گر زنند آتش نمی جنبم چو شمع از جای خویش کاسه گردابم و ابر طمع جو نیستم می دهد چشمم…
شمارهٔ ۳۴۰
تو و بدمستی و عاشق کشی و خنجر خویش من و بیچارگی و عجز و نیاز و سر خویش بهر تکلیف تو ای خانه برانداز چو شمع بارها ریخته ا…