رباعیات
از مجموعه اشعار مولانا در دیوان شمس
فهرست اشعار
رباعی شمارهٔ ۳۱
بر رهگذر بلا نهادم دل را خاص از پی تو پای گشادم دل را از باد مرا بوی تو آمد امروز شکرانهٔ آن به باد دادم دل را
رباعی شمارهٔ ۳۲
پرورد به ناز و نعمت آن دوست مرا بردوخت مُرَقَّع از رگ و پوست مرا تن خرقه و اندر او دل ما صوفی عالم همه خانقاه و شیخ اوست…
رباعی شمارهٔ ۳۳
بیگاه شده است لیک مر سیران را سیری نبود به جز که ادبیران را چه روز و چه شب چه صبح دلیران را چه گرگ و چه میش و بره مر شیر…
رباعی شمارهٔ ۳۴
تا از تو جدا شده است آغوش مرا از گریه کسی ندیده خاموش مرا در جان و دل و دید فراموش نهای از بهر خدا مکن فراموش مرا
رباعی شمارهٔ ۳۵
تا با تو بوم نخسبم از یاریها تا بیتو بوم نخسبم از زاریها سبحانالله که هردو شب بیدارم تو فرق نگر میان بیداریها
رباعی شمارهٔ ۳۶
تا چند از این غرور بسیار ترا تا کی ز خیال هر نمودار ترا سبحانالله که از تو کاری عجب است تو هیچ نه و این همه پندار ترا
رباعی شمارهٔ ۳۷
تا عشق ترا است این شکرخاییها هر روز تو گوش دار صفراییها کارت همه شب شرابپیماییها مکر و دغل و خصومتافزاییها
رباعی شمارهٔ ۳۸
تا کی باشی ز دور نظارهٔ ما ما چارهگریم و عشق بیچاره ما جان کیست کمینه طفل گهوارهٔ ما دل کیست یکی غریب آوارهٔ ما
رباعی شمارهٔ ۳۹
تا نقش خیال دوست با ماست دلا ما را همه عمر خود تماشاست دلا وانجا که مراد دل برآید ای دل یک خار به از هزار خرماست دلا
رباعی شمارهٔ ۴۰
جانا به هلاک بنده مستیز و بیا رنگی که تو دانی تو برآمیز و بیا ای مکر در آموخته هرجائی را یک مکر برای من درانگیز و بیا