رباعیات
از مجموعه اشعار مولانا در دیوان شمس
فهرست اشعار
رباعی شمارهٔ ۱۱
افسوس که بیگاه شد و ما تنها در دریائی کرانهاش ناپیدا کشتی و شب و غمام و ما میرانیم در بحر خدا به فضل و توفیق خدا
رباعی شمارهٔ ۱۲
انجیرفروش را چه بهتر جانا ز انجیرفروشی ای برادر جانا سرمست زئیم و مست میریم ای جان هم مست دوان دوان به محشر جانا
رباعی شمارهٔ ۱۳
اول به هزار لطف بنواخت مرا آخر به هزار غصه بگداخت مرا چون مهره مهر خویش میباخت مرا چون من همه او شدم بینداخت مرا
رباعی شمارهٔ ۱۴
ای آنکه چو آفتاب فرد است بیا بیرون تو برگ و باغ زرد است بیا عالم بیتو غبار و گرد است بیا این مجلس عیش بیتو سرد است بیا
رباعی شمارهٔ ۱۵
ای آنکه نیافت ماه شب گرد ترا از ماه تو تحفهها است شبگرد ترا هر چند که سرخ روست اطراف شفق شهمات همی شوند رخ زرد ترا
رباعی شمارهٔ ۱۶
ای اشک روان بگو دلافزای مرا آن باغ و بهار و آن تماشای مرا چون یاد کنی شبی تو شبهای مرا اندیشه مکن بیادبیهای مرا
رباعی شمارهٔ ۱۷
ای باد سحر خبر بده مر ما را در ره دیدی آن دل آتشپا را دیدی دل پرآتش و پرسودا را کز آتش خود بسوخت صد خارا را
رباعی شمارهٔ ۱۸
ای چرخ فلک به مکر و بدسازیها از نطع دلم ببردهای بازیها روزی بینی مرا تو بر خوان فلک سازم چون ماه کاسهپردازیها
رباعی شمارهٔ ۱۹
ای خواجه به خواب درنبینی ما را تا سال دگر دگر نبینی ما را ای شب هردم که جانب ما نگری بیروشنی سحر نبینی ما را
رباعی شمارهٔ ۲۰
ای داده بنان گوهر ایمانی را داده بجوی قلب یکی کانی را نمرود چو دل را به خلیلی نسپرد بسپرد به پشه، لاجرم جانی را