رباعیات
از مجموعه اشعار مولانا در دیوان شمس
فهرست اشعار
رباعی شمارهٔ ۱۶۳۱
صحت که کُشد سقم و رنجوری به زان جامه که سازی بستم عوری به چشمی که نبیند ره حق کوری به صحبت که تقرب نبود دوری به
رباعی شمارهٔ ۱۶۳۲
صوفی نشوی به فوطه و پشمینه نه پیر شوی ز صحبت دیرینه صوفی باید که صاف دارد سینه انصاف بده صوفی و آنگه کینه
رباعی شمارهٔ ۱۶۳۳
عشق غلب القلب و قد صار به حتی فنی القلب بما جاربه القلب کطیی خفض الریش به عشق نتف الریش و قد طار به
رباعی شمارهٔ ۱۶۳۴
فصلیست چو وصل دوست فرخنده شده از مردن تن چراغ دل زنده شده از خندهٔ برق ابر در گریه شده وز گریهٔ ابر باغ در خنده شده
رباعی شمارهٔ ۱۶۳۵
گفتم چکنم گفت که ای بیچاره جمله چکنم بسازم آن یکباره ور خود چکنم زیان شوی آواره آنجا بروی که بودهای همواره
رباعی شمارهٔ ۱۶۳۶
گفتم که توی می و منم پیمانه من مردهام و تو جانی و جانانه اکنون بگشا در وفا گفت خموش دیوانه کسی رها کند در خانه
رباعی شمارهٔ ۱۶۳۷
گفتم که ز عشقت شدهام دیوانه زنجیر ترا به خواب بینم یا نه گفتا که خمش چند از این افسانه دیوانه و خواب خهخهای فرزانه
رباعی شمارهٔ ۱۶۳۸
گنجیست نهانه در زمین پوشیده از ملت کفر و اهل دین پوشیده دیدیم که عشق است یقین پوشیده گشتیم برهنه از چنین پوشیده
رباعی شمارهٔ ۱۶۳۹
گیر ایدل من عنان آن شاهنشاه امشب بر من قنق شو ای روت چو ماه ور گوید فردا مشنو زود بگوی لاحول ولا قوة الا بالله
رباعی شمارهٔ ۱۶۴۰
ما را می کهنه باید و دیرینه وز روز ازل تا بابد سیری نه خم از عدم و صراحی از جام وجود کان تلخ نه و شور نه و شیرینه