رباعیات

از مجموعه اشعار مشتاق اصفهانی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۲۲۲

شعر

دسته‌بندی‌های فرعی

آخر غم او ازین غم آبادم برد با جان حزین و دل ناشادم برد هر قطره که دیده‌ام فشاند آخر کار جمع آمد و سیلی شد و بنیادم برد

دوران سپهر بیگنه کش گذرد ایام بگوینده و خامش گذرد گر عمر هزار سال در یکنفس است چون میگذرد کو همه ناخوش گذرد

گردون ستیزه کار دیدی که چکرد ناسازی روزگار دیدی که چکرد از حرف رقیب عاقبت خونم ریخت دیدی که چکرد یار و دیدی که چکرد

رفت از برم آن یگانه دیدی که چه کرد دلبر به سر بهانه دیدی که چه کرد افکند به صد مرحله‌ام دور از یار دور فلک و زمانه دیدی …

دانم بنشانه ناوک‌ها نخورد تا حق نشود اشاره فرما نخورد از ماست که تیری بنشان اندازیم از ما نبود برو خورد یا نخورد

شد صبح که هرکس پی کاری گیرد یا آنکه بدوستی قراری گیرد خوشوقت کسی بود که از خانه برون آید سر راه انتظاری گیرد

گفتم ز غمت عاشق حیران میرد گفتا بگذار تا بحرمان میرد سیراب بسر چشمه ندارد آری از تشنه خبر که در بیابان میرد

بر لب نه شکایتم ز فردی برسد از من به فلک نه آه سردی برسد بیدرد نیم گر نکنم شکوه ز درد کو صاحب دردی که بدردی نرسد

اندیشه به کنه حق تعالی نرسد برگرد که پای فکرت اینجا نرسد اندیشه ما خاروخس و حق دریاست خاموش که خس به قعر دریا نرسد

گو دی رسد و بهارش از پی نرسد در خم میم از رسیدن دی نرسد کافیست گل داغ و می خون دلم گو موسم گل بیاید و می نرسد

۸/۲۳