رباعیات

از مجموعه اشعار مشتاق اصفهانی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۲۲۲

شعر

دسته‌بندی‌های فرعی

چون موج گروهی که عنان تاب شدند زین بحر و تن آسوده ز هر باب شدند تا کشتی خویش را بساحل بردند سرگشته صدهزار گرداب شدند

شد صبح کاجابت بدعا وابندند حاشا که در فیض بدلها بندند آمد شبنم فرود برخیز از خواب زان پیش که آبرا ز بالا بندند

آنانکه بگفتگو بدانش ثمرند وآنان که بزهد در جهان نام‌ورند مشنو ز پرستش حق ار لاف زنند یاران خداپرست قوم دگرند

شاهان جهان که از صدای کوسند مست و گه رحلت همه تن افسوسند با دست تهی روند آخر هرچند کیخسرو و کیقباد و کیکاووسند

آنانکه نه از خیل خردمندانند نیک و بد خویش را ز گردون دانند از چرخ مکن شکوه که هرگردنده گردد بهمان روش که میگردانند

غم نیست که خلق بت‌پرستم دانند یا کافر و میخواره و مستم دانند باکی نبود از آن و این هیچ مرا ای وای اگر چنانچه هستم دانند

آنان که مرا ز مستمندان دانند درمان غمم ولی نه چندان دانند هر بیدردی ز درد من آگه نیست دردی دارم که دردمندان دانند

آنم که بود محال در دیر وجود وز جام و سبو دمی توانم آسود می خورده‌ام و میخورم و خواهم خورد تا بوده و تا هستم و تا خواهم ب…

گفتم ز تو دایمم نه غم خواهد بود لطفت نه بغیر دمبدم خواهد بود زان خاری من فزون شد و خواهد شد او محترم است و محترم خواهد ب…

در عشق بلب خموش می‌باید بود در عالم دل بجوش می‌باید بود چشمی نه هزار چشم می‌باید بود گوشی نه هزار گوش می‌باید بود

۱۰/۲۳