رباعیات

از مجموعه اشعار مشتاق اصفهانی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۲۲۲

شعر

دسته‌بندی‌های فرعی

آنرا که زر انباشته صد انبان است از رفتن ده درم کجا نقصانست کم مایه رود بر سر اندک ضرری در خانه مور شبنمی طوفانست

دشمن که برغم بخت وارون منست یار تو و یار دل محزون منست می در قدحش ز شک گلگون منست می نیست که با تو میخورد خون منست

امروز نه خدمت بتان دین منست این راه و روش مذهب دیرین منست من عاشق و عشق و رندی و باده‌کشی دین من و کیش من و آئین منست

پرورده بنفشه‌ای که این موی منست آورده شمیم جان که این بوی منست آراسته جنتی که این روی منست افروخته دوزخی که این خوی منست

هرچند بهر گوشه هزار افسونست حرفی ز حدیث عشق کی بیرونست در کوه همین قصه فرهاد بود در دشت همین حکایت مجنونست

تا عشق چراغ محفل گردونست هر جا سخنی ز کوه و از هامونست افسانه شیرین و حدیث لیلیست حرف فرهاد و قصه مجنونست

ای آنکه سرگشم از غمت گلگونست حالم ز فراق تو چه گویم چونست کامم خالی ز شهد و لبریز ز زهر جامم تهی از باده و پر از خونست

دردشت محبت که گلشن محزونست ز آواز درائی جگرم پر خونست بانگ جرس این اثر ندارد گویا این ناله زار ناله مجنونست

زین باغ که خار او زگل افزونست در ساغر لاله‌اش می گلگونست گل از بلبل که قسمت ما خار است صهبا از گل که روزی ما خونست

آن کس که بود به دلبری فرد اینست آن گل که نموده چهره‌ام زرد اینست دردم گر هست بی‌دوا نبود درد می‌بیند و طعنه می‌زند درد ا…

۵/۲۳