پرش به محتوای اصلی
اثر

حساب کاربری

ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی

از مجموعه اشعار لبیبی

۰
دسته‌بندی
۱۱۱
شعر

فهرست اشعار

شمارهٔ ۱۰۱ - به شاهد لغت نخکله، بمعنی گوزی ( گردویی) سخت

ای بزفتی علم بگرد جهان بر نگردم بتو مگر بمری گرچه سختی چو نخلکه مغزت جمله بیرون کنم بچاره گری

۱۰۱

شمارهٔ ۱۰۲ - به شاهد لغت چیستان، بمعنی اغلوطه پرسیدنی که بعربی لغز گویند

اگر این چیستان تو بگشایی گوی دانش ز موبدان ببری

۱۰۲

شمارهٔ ۱۰۳ - به شاهد لغت سور بمعنی مهمانی بانبوهی

سوری! تو جهانرا بدل ماتم سوری زیرا که جهانرا بدل ماتم سوری

۱۰۳

شمارهٔ ۱۰۴ - به شاهد لغت مستی بمعنی گله کردن

باده خور و مستی کن مستی چه کنی از غم دانی که به از مستی صد راه یکی مستی

۱۰۴

شمارهٔ ۱۰۵ - به شاهد لغت راژ، بمعنی قبه خرمن از غله

پای او افراشتند اینجا چنانک تو براز کون راژها افراشتی

۱۰۵

شمارهٔ ۱۰۶ - به شاهد لغت بافکار، به معنی جولاه

بافکاری بود در شهر هری داشت زیبا روی و رعنا دختری

۱۰۶

شمارهٔ ۱۰۷ - به شاهد لغت فرسنگسار، به معنی سنگچین که بر سر راه‌ها برای نشان راه کنند، میلی که برای نشان فرسنگ ساخته باشند و آن را دروازه هزار گام نیز گویند

نیابی در جهان بی مهر یاری نه فرسنگی و نه فرسنگساری

۱۰۷

شمارهٔ ۱۰۸ - به شاهد لغت بشکوه، به معنی صاحب حشمت و هیبت

ز بس بود بشکوه و بافرهی جهان دید او را خواری شهی

۱۰۸

شمارهٔ ۱۰۹ - به شاهد لغت شارک، بمعنی مرغکی کوچک و خوش آواز و سیاه

الا تا درایند طوطی و شارک الا تا سرایند قمری و ساری

۱۰۹

شمارهٔ ۱۱۰ - به شاهد لغت ناغوش، بمعنی سر بآب فروبردن و غوطه خوردن

گرد گرداب مگرد ای که ندانی تو شنا که شوی غرقه چو ناگاهی ناغوش خوری

۱۱۰
۱۱/۱۲