ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی
از مجموعه اشعار لبیبی
۰
دستهبندی
۱۱۱
شعر
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۰۱ - به شاهد لغت نخکله، بمعنی گوزی ( گردویی) سخت
ای بزفتی علم بگرد جهان بر نگردم بتو مگر بمری گرچه سختی چو نخلکه مغزت جمله بیرون کنم بچاره گری
۱۰۱
شمارهٔ ۱۰۲ - به شاهد لغت چیستان، بمعنی اغلوطه پرسیدنی که بعربی لغز گویند
اگر این چیستان تو بگشایی گوی دانش ز موبدان ببری
۱۰۲
شمارهٔ ۱۰۳ - به شاهد لغت سور بمعنی مهمانی بانبوهی
سوری! تو جهانرا بدل ماتم سوری زیرا که جهانرا بدل ماتم سوری
۱۰۳
شمارهٔ ۱۰۴ - به شاهد لغت مستی بمعنی گله کردن
باده خور و مستی کن مستی چه کنی از غم دانی که به از مستی صد راه یکی مستی
۱۰۴
شمارهٔ ۱۰۵ - به شاهد لغت راژ، بمعنی قبه خرمن از غله
پای او افراشتند اینجا چنانک تو براز کون راژها افراشتی
۱۰۵
شمارهٔ ۱۰۶ - به شاهد لغت بافکار، به معنی جولاه
بافکاری بود در شهر هری داشت زیبا روی و رعنا دختری
۱۰۶
شمارهٔ ۱۰۷ - به شاهد لغت فرسنگسار، به معنی سنگچین که بر سر راهها برای نشان راه کنند، میلی که برای نشان فرسنگ ساخته باشند و آن را دروازه هزار گام نیز گویند
نیابی در جهان بی مهر یاری نه فرسنگی و نه فرسنگساری
۱۰۷
شمارهٔ ۱۰۸ - به شاهد لغت بشکوه، به معنی صاحب حشمت و هیبت
ز بس بود بشکوه و بافرهی جهان دید او را خواری شهی
۱۰۸
شمارهٔ ۱۰۹ - به شاهد لغت شارک، بمعنی مرغکی کوچک و خوش آواز و سیاه
الا تا درایند طوطی و شارک الا تا سرایند قمری و ساری
۱۰۹
شمارهٔ ۱۱۰ - به شاهد لغت ناغوش، بمعنی سر بآب فروبردن و غوطه خوردن
گرد گرداب مگرد ای که ندانی تو شنا که شوی غرقه چو ناگاهی ناغوش خوری
۱۱۰
۱۱/۱۲