غزلیات
از مجموعه اشعار کوهی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۲۱۱
آفتاب منی و ماه همه چشم و زلفت شب سیاه همه علم و ادراک را بتوره نیست تو نمائی به لطف راه همه ناله می گویدم ببانگ بلند که…
شمارهٔ ۲۱۲
برآمد آفتاب روی آن ماه شب تاریک روشن شد سحرگاه بزلف و روی خود آن مه شب و روز نه تنها عشق بازد گاه و بیگاه شبی در بزم بود…
شمارهٔ ۲۱۳
آتش عشق بتان هر دو جهان را سوخته شمع روی یار پیدا و نهان را سوخته عکس رخسارش نه تنها سوخته گل در چمن یاد آن رو هر سحر گه…
شمارهٔ ۲۱۴
بر تو باد ای جان که دل داری نگاه هیچ نگذاری زور دلا اله غیر او خود نیست موجودی دگر گر بچشم خود کنی بر حق نگاه گر همی خوا…
شمارهٔ ۲۱۵
آفتاب لایزال است او و عالم همچو ماه هست او شاه حقیقت کوهیا شام گواه هر دو عالم سایه زلفین عنبر سای او روی آن خورشید باشد…
شمارهٔ ۲۱۶
بر دوخت دلم ز ما سوالله جان داد مقام لی مع الله سلطان دو کون در دل تست تن خیمه شناس و دل چو خرگاه بنمود درون دیده روشن د…
شمارهٔ ۲۱۷
دلا چون محرم روز الستی ز ساقی ازل جاوید مستی تو آن مستی که از می های دیرین درون دیر جان ساقی پرستی سقیهم ربهم چون ساغرت …
شمارهٔ ۲۱۸
دوش از صومعه در میکده رفتم سحری تا بیابم ز خرابات نشان و خبری بر در دیر مغان مغبچگان را دیدم آن یکی بود چو خورشید و دگر …
شمارهٔ ۲۱۹
نعره زن مرغ سحر گفت بباد سحری رو که از حسن گل و درد دلم بیخبری همه فریاد و فغان تو برای دل تست عاشقی بر دل خود در گل اگر…
شمارهٔ ۲۲۰
ز حد نه فلک تا گاه و ماهی دهد بر هست واجب گواهی نظر در ظاهر و باطن چو کردیم ظهور اوست در سر الهی توئی آن شه که گلخن تا ب…