غزلیات
از مجموعه اشعار خاقانی شروانی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۳۳۱
این چه شور است آخر ای جان کز جهان انگیختی گرد فتنه است اینکه از میدان جان انگیختی معجز حسن آشکارا کردی و پنهان شدی خوش ن…
غزل شمارهٔ ۳۳۲
جان بخشمت آن ساعت کز لب شکرم بخشی دانم که تو ز آن لبها جانی دگرم بخشی تبهاست مرا در دل وان نیشکر اندر لب آری ببرد تبه…
غزل شمارهٔ ۳۳۳
تا بیش دلم خراب داری دل بیش کند ز جانسپاری ای کار مرا به دولت تو افتاد قرار بیقراری دل خوش کردم چنین که دانی تن دردادم…
غزل شمارهٔ ۳۳۴
تبها کشم از هجر تو شبهای جدائی تبها شودم بسته چو لبها بگشایی با آنکه دل و جانم دانی که تو را اند عمرم به کران رفت و …
غزل شمارهٔ ۳۳۵
گلی از باغ وفا آمدهای خود خس و خار نما آمدهای هر کجا پای نهی گل روید تا ندانی ز کجا آمدهای ذرهٔ ذات تو خورشید لقاست ب…
غزل شمارهٔ ۳۳۶
باز از کرشمه زخمهٔ نو درفزودهای درد نُوَم به درد کهن برفزودهای کوتاه بود بر قدت ای جان قبای ناز کهامروز پارهٔ دگرش در…
غزل شمارهٔ ۳۳۷
تا حلقههای زلف به هم برشکستهای بس توبههای ما که به هم درشکستهای گاه از ستیزه گوش فلک برکشیدهای گاه از کرشمه دیدهٔ ا…
غزل شمارهٔ ۳۳۸
چه کردهام که مرا پایمال غم کردی چه اوفتاد که دست جفا برآوردی به نوک خار جفا خستیم نیازردم چو برگ گل سخنی گفتمت بیازردی …
غزل شمارهٔ ۳۳۹
آن لعل شکر خنده گر از هم بگشایی حقا که به یک خنده دو عالم بگشایی ورچه نگشائی لب و در پوست بخندی از رشتهٔ جانم گره غم بگش…
غزل شمارهٔ ۳۴۰
تا طرف کلاه برشکستی قدر کله قمر شکستی در حلق دلم فتاد زنجیر تا حلقهٔ زلف برشکستی زان زلف شکسته عاشقان را صد کار به کار د…