غزلیات
از مجموعه اشعار کلیم در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۴۰۱
دیده را کردی سفید، از انتظار ما مپرس صبح ما را دیدی، از شبهای تار ما مپرس آنچه میافتد به دام ما به غیر از رخنه نیست ط…
غزل شمارهٔ ۴۰۲
دوش در بزم تو دیدم ز دل خود سر خویش آنچه پروانه ندیدست زبال و پر خویش منعام از ناله چرا فاش چو شد رازِ نهان چیست در خا…
غزل شمارهٔ ۴۰۳
اگرچه از مژه روبم غبار رهگذرش به چشم من نرسد توتیای خاک درش گذشت از آن برِ رو زلف تا خطش سر زد کنون نهاده ز هر حلقه چشم …
غزل شمارهٔ ۴۰۴
که دل بر جا تواند داشت پیش چشم شهلایش؟ کشد زآیینه بیرون عکس را، مژگان گیرایش ره عشق ار به سر آید ندارد راه بیرونشد به س…
غزل شمارهٔ ۴۰۵
نهد مرهم به زخم شانه جعد زلف غمخوارش برد زنگ از دل آیینه آب و رنگ رخسارش از آن مژگان او دست دعا بر آسمان دارد که دائم از…
غزل شمارهٔ ۴۰۶
می کنی ای شیخ یاد از رخنه های دین خویش افکنی بر شانه هرگه دیده خود بین خویش خاکساری سربلندی را ز سر وا کردن است نه حصیر …
غزل شمارهٔ ۴۰۷
نبود عجب که باشد سرگشته صدهزارش آنشاخ گل که گردد برگرد سر بهارش غلطد بر آن بناگوش از موج زلف دیگر در آب عارض افتد چون عک…
غزل شمارهٔ ۴۰۸
دلا ز رنگ تلون کشیده دامن باش نمی توانی اگر موم بود آهن باش نفس موافق طبع جهانیان نکشی بهر کجا که تبسم خرند شیون باش چو …
غزل شمارهٔ ۴۰۹
بروی مرهم مرهم نهیم بر دل ریش که زخم بر سر زخمست و نیش بر سر نیش اگر ببادیه چون بیکسان هلاک شویم زگردباد به بندیم نخل ما…
غزل شمارهٔ ۴۱۰
در مصاف عافیت لرزان تر از سیماب باش تیغ موج خون چو بینی پنجه قصاب باش بخت بیداری نمی یابد تجرد پیشه را خانه چون خالی بود…