غزلیات
از مجموعه اشعار کلیم در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۳۸۱
بیا که بیتو سیاهی ز چشم روشن شد ز گریه دیده ما همچو چشم روزن شد جدا ز لعل لبت جام ماتمی دارد زدم چو بر لبش انگشت گرم شیو…
غزل شمارهٔ ۳۸۲
بعهد جور تو دل ترک آه و افغان کرد بجرم بی اثری ناله را بزندان کرد درون سینه بذوقی نشست ناوک او که ناله را ز برون آمدن پش…
غزل شمارهٔ ۳۸۳
خوش آنزمان که عتاب بهانه ساز نبود زبان تیغ جفا اینقدر دراز نبود بروی طوفان روزیکه دیده وا کردم بروی دریا چشم حباب باز نب…
غزل شمارهٔ ۳۸۴
کشش اوست که ما را بسر کار برد بلبل از نکهت گل راه بگلزار برد بر در میکده مستی بترنم می گفت باده آبیست که از آینه زنگار ب…
غزل شمارهٔ ۳۸۵
دوران زکار بسته اگر عقده وا کند دست شکسته را ببریدن دوا کند بسیار کفش آبله ها پاره می شود تا کس سراغ آن گهر بی بها کند ز…
غزل شمارهٔ ۳۸۶
مرد حقبین که بلا را ز خدا میبیند تیغ را بر سر خود بال هما میبیند دیده را میل کشی چون دگران سرمه کشند گر بدانی نظربسته…
غزل شمارهٔ ۳۸۷
اقلیم دل به زور مسخر نمیشود این فتح بیشکست میسر نمیشود از گریه سرنوشت چه شویم که این رقم زایل به آب چون خط ساغر نمیش…
غزل شمارهٔ ۳۸۸
ز شیرین جانها بس که تیغت شهدپرور شد لب تیغت به هم چسبید و من شادم که بهتر شد ز آغاز انتهای کار دنیا می توان دیدن شرر را…
غزل شمارهٔ ۳۸۹
ز تازه شاخ گلی خانه ام گلستان بود گل بهار امیدم بجیب و دامان بود بجام آتش حسرت ز دود می ننشست بخانه خس و خاشاک برق مهمان…
غزل شمارهٔ ۳۹۰
صاحب همت که دست از کار دنیا میکشد کی دگر زان دست خار یأس از پا میکشد از ستم بر ناتوانان بالد آن سرکش به خویش شعله چون …