غزلیات
از مجموعه اشعار کلیم در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۳۶۱
کجاست بخت که تنگش کسی ببر گیرد نگین لعل لبش نقش بوسه بر گیرد چنین که صحبت من با زمانه در نگرفت عجب که بر سر خاکم چراغ در…
غزل شمارهٔ ۳۶۲
مرغ دلم که روشن ازو چشم دام بود کشتی باین گناه که بیدانه رام بود دیدم ز بیقراری خود در ره طلب آسایشی که قافله را از مقام…
غزل شمارهٔ ۳۶۳
گل در چمن بجز خار در پیرهن ندارد آب و هوای راحت خاک وطن ندارد ترک کلاه تجرید بر هیچ سر نچسبد بتخانه تعلق یک بت شکن ندارد…
غزل شمارهٔ ۳۶۴
ایخوش آندم که دلت از سر کین برخیزد بنشینی و ز ابروی تو چین برخیزد تا بکنج دل من جای نبیند اول نیست ممکن که غباری ز زمین …
غزل شمارهٔ ۳۶۵
بخیه های زخم با شیرازه اعضا نشد در غمت جمعیت خاطر نصیب ما نشد حسن و عشق از اتحاد آینه روی همند غنچه تا نگشود لب منقار بل…
غزل شمارهٔ ۳۶۶
کی تمنای تو از خاطر ناشاد رود داغ عشق تو گلی نیست که بر باد رود نرود حسرت آن چاه زنخدان از دل تشنه راآب محالستکه از یاد …
غزل شمارهٔ ۳۶۷
وصلت غبار غم ز دل ما نمیبرد می صیقل است و زنگ ز مینا نمیبرد سرگشتگی به چرخ مرا تا نیاورد نک گردباد راه به صحرا نمیبرد…
غزل شمارهٔ ۳۶۸
گردون بشیشه تهیم سنگ کین زند طالع بشمع کشته من آستین زند مقبول روزگار نگشتیم و ایمنیم ما را که برنداشته چون بر زمین زند …
غزل شمارهٔ ۳۶۹
خستگان را ناوکش آرام جانی میشود سینه را پیکان او راز نهانی میشود بس که از سوز درون نم در نهاد من نماند در گلو هر قطره …
غزل شمارهٔ ۳۷۰
کی تغافل می تواند عاشق بیتاب کرد چون توان با تشنگی قطع نظر از آب کرد مو بمو قربان آن ابرو شدم اما هنوز طاعتی مقبول نتوان…